|
|
Boer Borre zoekt een vrouw
'Verzin een spannend plot voor een thrillerverhaal', dat was de opdracht voor de wedstrijd die de Gelderlander in het voorjaar heeft uitgeschreven in het kader van 'Wageningen - City of Crime'.
De prikkelende inzending Boer zoekt vrouw van Anke Leenders is door Marelle Boersma, Annie van Gansewinkel, Jaap van Raffe en Hetty Visser
(de vier Wageningse thrillerschrijvers die Wageningen City of Crime hebben georganiseerd) uitgewerkt tot een feuilleton dat in vier delen in de Gelderlander is gepubliceerd.
Het eerste deel is geschreven door Marelle Boersma.
|
Deel 1: Alles volgens de oude traditie
'Het moet exact volgens de traditie,' mompelt Borre voor zich uit, terwijl het bloed over zijn handen loopt. Het drupt gestaag uit de opengesneden buik in de klaarstaande emmer.
Hij heeft als jonge knul vaak bij zijn vader gekeken. De herinnering aan de ladder waar het varken op gespannen zat, lijkt zo vers als het vlees voor hem. Hij weet exact hoe hij moet fileren. Het is een precisiewerkje. Alleen de beenderen blijven als witte staken over.
Als Borre klaar is legt hij het grote vleesmes opzij en veegt met zijn mouw het zweet van zijn voorhoofd. Het is maar goed dat de slachtladder in de kelder is opgesteld. Hier, in de duistere ruimte, gevuld met de vette lucht van jaren slachtwerk, is het koel. Het resultaat is wat telt. De gepekelde worsten aan de grote haken, die al decennialang vlees hebben gedragen. De vrieskist weer gevuld, elk zakje keurig geëtiketteerd.
Soms, als het op de boerderij niet zo druk was, legde zijn vader de worsten te marineren in bakken met kruiden, peper en veel grof zout. Nu niet. Borre heeft haast. Toch mag hij de bloedworst niet overslaan. Dat was het favoriete eten van zijn vader.
Hij hoort het hem nog zeggen, zijn eeltige vinger vermanend in de lucht. 'Traditie, Borre. Naast een vrouw, het belangrijkste in het leven. Als je vasthoudt aan de traditionele werkwijzen, zul je het als boer ver schoppen.'
Met die traditie zit het wel goed, denkt Borre, terwijl hij de emmer bloed de keldertrap op sjouwt, alleen de vrouwen werken niet mee.
In de keuken ligt het recept voor bloedworst al klaar. Van vader op zoon doorgegeven. Binnen een half uur geurt het hele huis naar ui en kruiden. Borre werkt gestaag door tot de bloedmassa uiteindelijk in een dichtgeknoopte varkensdarm kan worden gegoten.
Pas als hij de kelder heeft schoongemaakt en de keuken aan kant is, gaat hij zitten in de leren leunstoel voor het raam. Hij valt prompt in slaap.
Hij schrikt wakker als Wijffie op zijn schoot springt. Luid mauwend vraagt de zwarte poes om aandacht. Na een eerste knorrige reactie, bindt hij in.
'Jaja, Wijffie. Je maakt me aan het schrikken. Heb je honger?'
Borre vindt het goed dat het beest af en toe binnenkomt. De rest van de katten ziet hij alleen op het land. Op jacht. De taak waarvoor ze zijn aangenomen.
De kat steekt haar staart omhoog en loopt naar de keuken. Zuchtend staat Borre op, volgt het dier naar de keuken en geeft haar wat brokjes.
'Geen muizen gevangen vandaag?' Het is fijn om even met het dier te praten. Zijn eigen stem te horen. Het is alweer te lang stil in huis.
Hij staart door het keukenraam naar buiten. De bomen bewegen wild. Herfstig weer, hoewel het voorjaar is. Er komen twee vrouwen aanfietsen. Jonge vrouwen, vrolijk lachend. De strakke jassen te kort, waardoor de rug deels bloot is. Hun rokjes bollend in de wind. Hij voelt de reactie van zijn lichaam.
Drieënvijftig en nog niet aan de vrouw, dat is niet gezond, zou zijn vader zeggen. Zelf vindt hij het vooral lastig. En ongezellig. Hij staat overal alleen voor. En sinds zijn ouders allebei overleden zijn, betekent dat een overvolle dagtaak. Hij moet actief op zoek. Een vrouw vinden om hem gezelschap te houden, mee te vrijen en natuurlijk om voor hem te koken. Het werk op het land doet hij zelf, daar kan hij geen vrouw bij gebruiken.
'Een vrouwtje zoeken, hè Wijffie? Wat vind je daarvan?'
De kat knabbelt onverstoorbaar verder.
'Lekker hapje van het baasje, hè? Op tijd eten, dat vind je belangrijk, toch Wijffie?' Hij aait het dier over de rug. 'Ja, dat vind ik ook.'
Vanavond zal hij op zoek gaan. Op zijn computer. Hij weet waar hij moet zoeken.
Als hij de keuken rondkijkt, ziet hij de oude kleren liggen. Die moet hij nog opruimen. Stom, was hij bijna vergeten. Hij laat zich nu al het hoofd op hol brengen. Met een grote haal, grijpt hij de spullen bij elkaar en sloft naar de achterdeur. Schuift in zijn klompen en loopt naar achteren.
Achter de schuur heeft hij zijn eigen vuilstort. Perfect voor oude spullen. Even het vuur erin en het is weg. Borre grijpt de jerrycan en giet zorgvuldig wat benzine over de kleding. Met een whoesj grijpt het vuur om zich heen. Vlammen, fel likkend alsof ze honger hebben. Binnen een paar minuten is het vuur weer kalm geworden. Bevredigd. Wat naboerend in een windvlaag.
Terwijl zijn computer ratelend opstart, heeft Borre tijd genoeg om koffie te zetten. Ze zijn allebei zo snel niet meer. Het scherm toont de eerste foto's. De vrouwen kijken hem openhartig aan. De één verlegen, de ander hooghartig of juist bereidwillig. Het is prachtig werk om te keuren. Dat kan hij als de beste. Hij is niet voor niets jaren keurmeester geweest.
'Nee, te oud. Sorry dame. Mooi haar, maar te grote neus. Te mager, geen spek op het lijf.' Bedreven klikt hij door de pagina's. Uiteindelijk blijven er twee over.
'Svetlana en Olga.' Hij proeft hun namen. De naam Olga doet hem opeens denken aan een James Bond film. Was dat niet die harde KGB-agente? Ze ziet er wel lekker uit. Ondeugende blik. Nee, die moet dan toch afvallen. Jammer.
'Svetlana.' Dat klinkt prima. Bijna vertrouwd. De foto toont een vrouw met lang bruin haar. De ronding van haar borsten nog net zichtbaar. Haar ogen kijken hem enigszins verlegen aan. Perfect.
Hij stuurt een mail en leunt achterover in zijn stoel. Zijn koffie is lauw geworden, maar dat wordt ruimschoots gecompenseerd door zijn gloeiende lichaam. 'Svetlana,' fluistert hij voor zich uit. Hij staart naar de ring die naast zijn pc ligt. Die is voor haar.
Alles is voorbereid. Zijn huis schoon, wijn staat klaar en voldoende eten in de koelkast. Hij heeft zijn nette kleren aan. Zelfs zijn overall heeft hij gewassen en hangt aan de lijn te drogen. Vandaag geen werk op het land. Svetlana komt.
Net als hij het erf af rijdt, ziet hij de buurvrouw staan. Ze veegt de handen af aan haar schort en kijkt hem aan. Een gesprek is onvermijdelijk. Hij laat zijn raam naar beneden glijden.
'Dag Borre, je ziet er netjes uit. Naar de stad?'
Hij knikt. Hij is geen praterd.
'Ik heb je vrouw al even niet gezien. Ze is toch niet ziek?'
'Nee hoor, ik ga haar nu ophalen,' geeft hij te kennen en voor ze kan reageren geeft hij gas. De ring ligt naast hem op de bijrijderstoel. Weer schoon en glimmend opgepoetst.
|
|
|
Marelle Boersma
Marelle Boersma schreef het eerste deel van het feuilleton Boer Borre zoekt een vrouw.
Marelle Boersma is thrillerschrijfster en heeft een viertal thrillers op haar naam staan, waaronder de literaire thrillers 'Complex' en 'Schaduwspelen'.
Ook is ze columniste van Resource, het Wagenings universiteitsblad, schrijft ze korte verhalen voor uitgeverij Parelz en columns voor de boekensite www.ezzulia.nl.
Naast het schrijven is ze werkzaam in het voedingsonderzoek aan de Wageningen University.
website
|
|